تحقیقات جدید در زمینه ی بیوفیلم اطلاعات پزشکان در مورد زخمهای مزمن و روشهای درمان موثرتر آنها را افزایش داد

15 جولای 2019 - مانند بسیاری از پزشکان در سراسر دنیا، دکترRandy Wolcott  نیز مبهوت زخم های پای دیابتی شده است. او می گوید زخم اکثر بیمارانی که به درمانگاه من در تگزاس با زخم های کوچک و به ظاهر بی ضرر(ناشی از محدود شدن جریان خون و آسیب به اعصاب)، مراجعه می کنند، اغلب در مقابل آنتی بیوتیک های سنتی مقاوم هستند و بهبود نمی یابند. در بسیاری از موارد، عفونت به استخوان گسترش می یابد و باعث تهدید زندگی بیمار می شود. Wolcott متوجه شد که چرا دیابت عامل اصلی قطع اعضای انتهایی بدن بدون جراحتهای تروماتیک است و هنگامی که قطع عضو سبب بروز عوارض بعدی می شود، می تواند در نهایت منجر به مرگ فرد گردد.

دکتر Wolcott گفت: احتمال مرگ افرادی که با زخم پای دیابتی مراجعه می کنند، نسبت به افرادی با حمله قلبی، بیشتر است. وی افزود که شیوع اینگونه زخم ها امروزه به یک "بحران" تبدیل شده است.

دکتر Wolcott  در کنفرانسی در سال 2001، با جوامع باکتریایی منحصر به فرد زخم ها آشنا شد. او دریافت که برخی از محققان به این میکروبها، بیوفیلم می گویند. سپس او از دانشگاه ایالتی مونتانا، یکی از چندین مرکز متخصص در تحقیقات بیوفیلم در دنیا برای تحقیق در این زمینه، کمک خواست.

دکتر Wolcott گفت: از آن زمان به بعد، در نتیجه ی تحقیقات مرکز پزشکیBiofilm MSU، نتایج درمان های ما به طور چشمگیری بهبود یافته است، که آخرین جزئیات این تحقیقات را در نشست سالانه Montana Biofilm  در Bozeman در تاریخ 16-18 ژوئیه، به اشتراک خواهیم گذاشت. او گفت: این تحقیق نه تنها طبابت من، بلکه مراقبت از زخم را نیز تغییر داده است.

نقطه عطف این همکاری سال 2008 بود، زمانی که پژوهشگران مرکزBiofilm Engineering  و کلینیکWolcott ، نتایج حاصل از مطالعه ی خود را منتشر کردند. آنها با استفاده از تجزیه و تحلیلDNA  و میکروسکوپ های قدرتمند، باکتری های زخم های دیابتی و زخم های مشابه ی عفونی را مورد بررسی قرار دادند.

پرفسور Garth James، از مرکز تحقیقاتی  Biofilm Engineeringو نویسنده ی اصلی این مطالعه گفت: ما دریافتیم که درون اکثر زخم های مزمن بیوفیلم وجود دارد.  پرفسور Garth James تاکنون حدود 30 مقاله در این زمینه منتشر کرده، و در جلسه ی امسال بیوفیلم مونتانا نیز حضور خواهد داشت.

این یافته قابل توجه بود زیرا توضیح می داد که چرا زخم ها در برابر آنتی بیوتیک ها مقاومت می کنند. تحقیقات نشان داده است که بیوفیلمها بطرز منحصر به فردی با تشکیل لایه های تعاملی در برابر درمان های پزشکی مقاومت می کنند، در این لایه ی محافظ برخی از باکتری ها به عنوان سپر برای سایر باکتریها عمل می کنند.

دکتر Wolcott گفت: در مقاله ی سال 2008 ، اساسا آنچه که ما هم اکنون به نام مراقبت زخم مبتنی بر بیوفیلم می نامیم، معرفی شد. این تحقیق، شواهد لازم برای کشف روش های جدید درمانی را در اختیار ما قرار داد. یکی از آنها، دبریدماناست، که در آن مناطق بزرگتری از بافت از اطراف زخم برداشته می شود. این روش به عنوان یکی از بهترین روش های درمان زخم های مزمن توسط یک هیئت متخصص بین المللی توصیه شده است که دکتر Wolcott و پرفسور جیمز در سال 2017 به آن عمل کردند.

تحقیقات بر روی زخمهای مزمن در آزمایشگاه پزشکی Biofilms پرفسور جیمز در MSU همچنین منجر به توسعه ی محصولات دیگری برای درمان عفونت های بیوفیلمی گردید، از جمله پماد ضد میکروبی که در نفوذ به بیوفیلم ها و درمان اینگونه زخم ها موثرتر می باشد.

نشست بیوفیلم مونتانا، مرکز اصلی گردهم آیی 30 نماینده از شرکای صنعتی این مرکز است که برای اطلاع از آخرین تحقیقات بیوفیلم در مورد طیف وسیعی از موضوعات در این نشست شرکت می کنند.

جلسه 2019 شامل یک سخنرانی توسط Joyce Stechmiller، محقق دانشگاه فلوریدا است که با پرفسور جیمز در یک مطالعه ی 5 ساله بر روی بیوفیلم زخم مشارکت دارد. به گفته ی پرفسور جیمز، این مطالعه احتمالا به عنوان جامع ترین مطالعه ی بیوفیلم زخم است زیرا 300 بیمار در آن شرکت دارند و طیف وسیعی از متغیرهای درمانی در آن بررسی می شود.

به گفته Wolcott، "برای بهبود درمان زخم های مزمن، هنوز کارهای زیادی باید انجام شود". وی گفت، سال گذشته تنها زخم های دیابتی باعث 140،000 قطع عضو در ایالات متحده گردید.

منبع:

https://medicalxpress.com/news/2019-07-biofilm-doctors-chronic-wounds.html